Dusza każdego człowieka, która ponownie łączy się z ciałem traci swą wiedzę o świecie idei.
Połączenie się duszy z ciałem zwierzęcia nie musi oznaczać degradacji, być przejawem kary.
Dusza człowieka szlachetnego będąc w świecie idei może wybierać, jaką cielesną postać
przybierze. Platon uważał, że szlachetnym zwierzęciem jest np. łabędź. W Europie zwierzęta
traktuje się źle, w Azji - dobrze. Platon zwierzęta stawia wysoko.
Pewna, nieliczna grupa osób dzięki studiom i rozwojowi intelektualnemu przypomina sobie za
życia o tym, że istnieje świat idei. Świat materialny jest cieniem świata idei. Dlatego latami
obserwując cień, można uświadomić sobie, że istnieje inna rzeczywistość - świat idei. Ta
grupą są filozofowie.
Inne grupy nie mają tej świadomości - kajdaniarze, którzy nigdy nie zostali wyciągnięci na
powierzchnię ziemi. Grupa filozofów z kolei, ze względu na swe szczególne przymioty,
powinna w państwie Platona sprawować rządy.
Platon nie przyznaje nikomu wolności. Żaden człowiek nie może nieograniczenie rozwijać
swych zdolności, możliwości, dlatego że człowiek pełni w państwie określona rolę.
Zadaniem filozofów jest cnota mądrości i jej rozwój. Filozofowie nie powinni zakładać
rodzin, ponieważ rozwój sfery uczuciowej przeszkadza w pracy intelektualnej.
Człowiek wysoko rozwinięty intelektualnie jest zarazem, wysoce etyczny (pogląd w
XX w. zweryfikowany negatywnie…).
Praca fizyczna jest gorsza od umysłowej, dlatego ludzie wykonujący pracę fizyczną mogą
ją połączyć z życiem uczuciowym. Ci rozwijają w sobie cnotę wstrzemięźliwości. Są
pozbawieni wolności.
Grupa największa liczebnie, także pozbawiona wolności to wojownicy. Rozwijają w sobie
cnotę odwagi. Nie mogą mieć osób bliskich, bo to ich osłabia. Mają tak żyć, by ich uczucia
nie były pobudzone, ani rozwijane. Wojownikami mogą być kobiety.
Rozwojowi uczuciowości skutecznie zapobiega wielość związków. Celem tych związków
jest ciąża. W przypadku urodzenia dziecka, dziecko odbierane jest matce i oddawane do
“żłobka”. Każda dorosła kobieta i każdy dorosły mężczyzna traktuje wtedy każde dziecko
jak swoje własne, a rówieśnicy traktują się jak rodzeństwo – rodzina faktyczna lub możliwa.
Platon chce więzi społeczne przekształcić w więzy rodzinne - idealizacja rodziny w myśli
Platona. Jeśli większość społeczeństwa stanowi jedną rodzinę, nie ma powodu by stanowić
prawo, gdyż nie będzie potrzeby, żeby spełniało ono swą funkcje obronną (rodzina zapewnić
ma brak konfliktów i przestępstw).
Nihilizm – pogląd głoszący bezwartościowość (czegoś).
Platon głosi nihilizm prawny. Tu pojawia się IV rodzaj cnoty – sprawiedliwość (rozumiana
jako cnota, która wyraża się w harmonii, mądrości, odwadze i wstrzemięźliwości).
Równość płci uzasadniona jest przykładem sfory dzikich psów. Rozwój uczuć hamować ma
brak własności. Stan / sposób życia wojowników – komunizm koszarowy.
Humanizm w państwie Platona: słuchanie muzyki ograniczone jest tylko od określonych
tonów (muzyka musi pobudzać do walki). Podobnie z poezją. Generalna niechęć Platona do
sztuki:
a.artyści wprowadzają zamęt.
b.rzeźbiarze – pracują fizycznie,
Niechęć do sztuki charakteryzuje systemy totalitarne.
Człowiek ma znaczenie o tyle, o ile pełni swoją rolę w społeczeństwie.
U Arystotelesa – człowiek ma znaczenie o tyle, o ile stanowi cześć rodziny.
Dzieła: “Fedon”, “Rzeczpospolita” (vel “Państwo”).